EIGHT Q&A | Technology Assessment for Quantum Technologies | ๘ คำถามคำตอบสำคัญ การประเมินเทคโนโลยีควอนตัม | Zeki Can Seskir - Karlsruhe Institute of Technology - Germany | Siam-Quantum Nexus 2026|
โดย Zeki Can Seskir
นักวิจัยอาวุโส Karlsruhe Institute of Technology - Germany
Questions on Quantum Technologies & Technology Assessment
(สรุปภาษาไทย เลื่อนลงล่าง)
Q1. How Do We Avoid Technology "Lock-in"?
Your talk noted how society still uses the QWERTY keyboard layout simply due to historical habit (Path Dependence), even if it is not the most efficient. For late-adopter countries with constrained budgets, how can we design a localized Technology Assessment (TA) to prevent ourselves from getting 'locked-in' to expensive, imported technology standards that we might not be able to sustain in the long run?
Answer: Thanks for the question, I really like it and have been thinking about it for some time. As far as I know from the literature, there isn’t a straightforward answer. The usual answer in the literature is to have agile structures, but it is much easier said than done. Furthermore, I am not certain that agile structures would not bring their own problems. For example, having agile structures in procurement legislation also bring together with them some serious problems, like always having multiplicity of choice leading to non-technical decision-making playing a larger part in how procurement decisions are made, which might lead to corruption or overly political commitments that change between each new government cycle.
I would say the really important thing here to keep track is the full cost of such lock-ins, not just monetary costs but overall ecosystem costs. Does having reliance on certain systems also force you to buy other associated systems? Can the other party use your reliance on their system as leverage on your follow-up decisions? If need be (even if it turns out to be super expensive), can you switch to an alternative system without causing major damage or disruption to your systems? Think about Huawei 5G cell towers case in UK, where their decision to replace the towers cost 2 billion pounds + approximately 5 billion pounds of spillover effects. This is actually a good example where a country is able to replace the infrastructure before lock-in. If they decided to do it only after the entire UK ecosystem was reliant on managed services by Huawei, the cost would have been much higher (for clarification, I am not saying that their decision was the right one, but it is a good case study of a recent ‘switching costs’ analysis of an infrastructure procurement decision).
Long story short, I would say keep track of the actual costs and critical dependencies caused by these procurement decisions, and try to identify if there are particular “traps” to lock you in to an ecosystem which ends up increasing the overall cost unnecessarily (think about Apple from the consumer electronics side, where buying an iPhone means you would also have to buy all your accessories from Apple as well, which end up increasing the cost considerably, even when an iPhone itself isn’t that expensive compared to a comparable Android version).
2. The “Too Late to Control” Dilemma: How Can Everyday Citizens Shape Emerging Tech?
The Collingridge Dilemma highlights that technology is easiest to control when it is least understood, but by the time its societal impacts are clear, control is lost. For citizens who are not quantum physicists, what practical methods or platforms exist in Europe to allow everyday people to voice their values and help steer these powerful technologies before they are fully deployed?
Answer: I would say there are three primary mechanisms. First is via the usual democratic processes, where the citizens can demand their elected representatives to focus on certain subjects either directly or indirectly via voting/not-voting for them. Second is through civil society, where citizens have the right (and actually being encouraged to) form civil society organizations (in Germany, they are called Verein), and these civil society organizations are usually considered as representing at least some of the societies concerns related to emerging tech (again, a really good example from Germany is the Chaos Computer Club, which played a major role in keeping e-voting machines out of the German election system). And finally, on the EU level, all draft legislations have a period of public feedback, where an individual citizen can also provide feedback. This doesn’t work perfectly of course (these feedback only very rarely change the drafted text), but if there is major opposition towards something, this is a mechanism for the policymakers to take into account (if they end up receiving thousands of feedback forms – which are public – on a text, they might reconsider some aspects of that legislation, and also it feeds into the European Parliament discussions because opposition parties can use those public feedback forms as proof of public disapproval for the drafted legislation). I suspect, for a country like Thailand and a topic like QT, the best approximate version would be strengthening civil society + maybe asking citizens to reach out to their political representatives. QT is too small of a topic to justify creating an entire legislative feedback mechanism.
3. Spotting “Quantum Hype” and Deceptive Sales: Simple Red Flags for the Public
We are seeing a rise in 'Quantum Washing'—where legacy engineering products are rebranded with emerging tech labels to charge a premium (deceptive tie-in selling). Since quantum phenomena are invisible to the public, what simple 'red flags' or guidelines can technology assessors share to help ordinary consumers and non-expert public officers protect themselves from such claims?
Answer: It is a very good question, but I suspect the ideal answer is simply do not buy any “tech” but focus on buying solutions as an ordinary consumer. If a “quantum” product or a service is simply better than existing alternatives, then it justifies buying it.
You can replace “quantum” here with any keyword.
Of course, this doesn’t mean that one shouldn’t buy any quantum products unless they surely outperform their classical competitors. For example, one can definitely buy a prototype quantum computer to start learning how to work with a quantum computer, train your future workforce, test out integration (where to put it, energy requirements, workflow options, etc.). Or similarly, one can acquire quantum sensors or QKD infrastructure to understand how to integrate it into its existing infrastructure. Therefore, I would say the key here is to identify why something is needed.
Consumers shouldn’t buy (or overpay) products or services just because they are “quantum”.
One potential consumer protection method would be certification (for example, if a company is selling QKD products, then having a license from the associated national cyber security agency should would help, similarly for quantum sensing products, national metrology institutes can provide certification services).
4. Avoiding the "Stupidly Expensive" Solo Path (as you mentioned): Smart Collaboration for Mid-Sized Nations
You mentioned that trying to do everything independently in a quantum ecosystem is clearly too expensive and ultimately not worth it. For smaller or mid-sized countries, what are the smartest strategic partnerships or collaborative pathways such as Open Science or Science Diplomacy that allow us to participate responsibly without being trapped as mere buyers of black-box technologies?
Answer: Very good question. I would say here there are two relatively important responses. First, keep your options as open as possible, as long as possible. Of course, at some point there will need to be some decisions (for example, integrating oneself into the Chinese QKD ecosystem would probably mean products from the US QKD ecosystem will become unavailable). But unless this decision needs to be made, I would say keeping options open is the strongest leverage a buyer has against potential suppliers. Second is managing the amount and type of risk you want to take.
For smaller or mid-sized countries with limited resources, the real game of emerging technologies mostly boils down to risk management.
If you only have resources to buy one or at most two quantum computers (including the ecosystem development and integration costs), and if there are five different competing modalities out there, then by choosing one or two out of five you are accepting the risk of potential sunken cost in the future if the dominant modality turns out to be one of those you didn’t invest into. The only way to really reduce this risk is to wait until there are only one or two modalities left. Yet, this would mean then you are risking getting into the game much later than your potential competitors (of similar sized countries and ecosystems). So, it becomes a risk management issue.
5. Honest Science Communication: Sharing Technical Limits Without Losing Public Trust
In an era of intense funding competition, researchers and S&T agencies sometimes generate 'hype' to secure national budgets. How can the scientific community communicate technical limitations and uncertainties honestly, in a way that keeps the public informed and realistic without causing policymakers to withdraw funding?
Answer: I honestly don’t see much way around this, other than constant expectation management and some punitive actions against those over-hypers and those who openly lie.
If hyping gets you the necessary funding, then there is incentive to hype.
Hype allows path creation, by hyping their topics, researchers convince policymakers and funding agencies to “bet” on their ideas. Any radical breakthrough requires some leap of faith, and there are more dead-ends than there are paths forward. So, one can’t expect all investments to provide returns (ROIs are usually calculated on average and on portfolio levels, not for each individual item). Therefore, I would say de-incentivizing or punishing those that intentionally lie shouldn’t be conflated with those who want to test out innovative ideas (which might lead to dead-ends, which in itself is not failure per se, those researchers who successfully investigated a path only to find out it leads to a dead-end shouldn’t be de-incentivized). And this mostly comes down to trust, if there is trust between funders and those funded, I would say the bad faith actors can be significantly reduced (though not entirely removed) from the system. One needs both communities of trust and honest brokers that can move between these communities and report on them. In Technology Assessment field, one clear method we have is doing external assessment of key developments in a field by interviewing both those who are very pro- of something (let’s say very pro-quantum computing) and those explicitly skeptical of it. After that, we assess the claims from both ends and do ‘technical assessment.’ For example, if someone is skeptical of quantum computing because they simply ‘believe’ it is not possible to have a quantum state with 1 million coherent qubits, but if there aren’t any apparent physical roadblocks for that… Then that opinion is not represented in our final report. Similarly, if a company roadmap shows they will have 1 million physical qubits in two years, but they only have 1000 physical qubits now, and they are not clearly communicating how they are going to scale x1000 in two years… That is also then removed from our reports. This way, I believe we mostly end up with more realistic (and to be honest, boring) future trajectories for any given technology. Of course, this method also has blind spots (it sometimes misses out dark horses and breakthroughs), but at least it removes most of the (both positive and negative) hype around certain promises.
6. National Security vs. Civil Benefit: How Does “Securitization” Affect Everyday Tech?
With quantum technologies increasingly treated as 'strategic assets' subject to export controls and military securitization, there is a risk of restricted access. How does this trend affect the development of civil applications (e.g., healthcare, logistics) that could benefit society? Does keeping secrets ultimately slow down progress for everyone?
Answer: It is very case specific, I would say. For example, making high resolution magnetic and gravimetric maps public is not a great idea if you have potential adversaries that can utilize those maps for navigating their autonomous aerial vehicles (i.e. drones, balloons, etc.). Similarly though, not providing any such maps would mean you are not allowing some sectors (like agriculture) to utilize them for certain purposes. Therefore, I would say the assessment needs to be done on a case-by-case basis. If the potential security risk is demonstrably greater than the potential civilian benefits, then it makes sense to ringfence that portion of the technology. However, I would claim that any blanket statements about any technology being “strategic assets” is itself hype, because operational products and services that are deployable by militaries or security forces are much more limited than what scientists assume that can be deployed in the field (for example, a super bulky quantum gravimeter that weighs around 1.5 tons isn’t really an item that can provide strategic edge to any army, yet it might be a super useful scientific equipment for geosciences… therefore limiting scientific access to it due to security concerns is probably an overreaction).
7. Joining Your Co-Creation Initiatives: How Can Q-Thai Forum and Volunteers Collaborate?
Our Q-Thai Forum is driven by volunteers trying to reflect real-world S&T policy and build public awareness. We are highly interested in your participatory and co-creation methods (like policy games) at ITAS/KIT. How can international volunteer groups and civil society organizations actively observe, learn from, or collaborate on your ongoing initiatives?
Answer: We have a YouTube channel - https://www.youtube.com/@ta-institute. And try to publish everything we do in open access format, most of which can be found under this particular project webpage - https://www.itas.kit.edu/english/projects_coen21_qutec.php. If interested in different forms of collaboration, feel free to reach out to me via zeki.seskir@kit.edu. Always open to collaborate :)
8. Breaking “Top-Down” Monopolies: Empowering the Next Generation of Researchers
S&T policy is often historically monopolized by senior scientific elites who prioritize institutional prestige over rigorous public accountability. To build a truly 'Responsible Research and Innovation' (RRI) ecosystem, from your experiences how should we structurally shift some decision-making power to early-career researchers and foster a healthy culture of skepticism and active public engagement?
Answer: This is a really good question, thanks for asking it. Honestly, I think it ties to the question of trust and the issue of agency. If the younger researchers have better agency over their own decision-making, then they are able to develop their own mind and critical assessment of established beliefs and ways of doing things. I hope
this will lead to formation of communities of trust, where valid trust and valid mistrust in individuals and institutions can be shared and discussed more openly.
In the RRI context, there are four principles (anticipation, reflexivity, inclusion, and responsiveness). I would say utilization of these principles by the researchers themselves helps alleviate some of the elite capture, because (I want to) believe that this “senior scientific elite who prioritize institutional prestige over public accountability” is partially due to the inability of this senior scientific elite to appreciate the value of anticipation, self-reflexivity, inclusion, and responsiveness to changing conditions and times. Therefore, if the current generation of researchers can successfully absorb these principles into their ways of thinking and doing things, we will have a much healthier science ecosystem in a decade or two. As these systems take decades to build, I honestly don’t see a shortcut through it. Things take time to build, similarly, they take time to change. Therefore I would say, support funding models that gives younger researchers more agency over their own career trajectories, instead of making their academic or scientific existence dependent on the approval of the ‘senior scientific elites.’ Because this would simply mean those who survive in the academic system will be those who are good at playing the ‘institutional prestige’ game the best, and will translate the existing power relations to the next generation, and we will be talking about the same problems in 20-30 year with the next round of major emerging technologies.
……………….
Thank you very much for your time and inspiring contribution. We sincerely look forward to collaborating creatively with you to co-create a responsible and sustainable quantum future."
(สรุปภาษาไทย)
ข้อสรุปคำตอบของ Zeki Can Seskir (นักวิจัยจากสถาบัน ITAS/KIT ประเทศเยอรมนี) จากเอกสารคำถาม-คำตอบ "Questions on Quantum Technologies & Technology Assessment" แบ่งออกเป็น ๕ ประเด็นหลักดังนี้:
๑. การเท่าทันสินค้าอ้างควอนตัมลวงโลก (Quantum Washing & Deceptive Sales)
ซื้อ "ทางออก" ไม่ใช่ซื้อ "คำว่าเทคโนโลยี": ผู้บริโภคทั่วไปและหน่วยงานจัดซื้อควรพิจารณาที่การแก้ปัญหา (Solutions) เป็นหลัก หากสินค้าหรือบริการที่อ้างคำว่า "ควอนตัม" ทำงานได้ดีกว่าทางเลือกดั้งเดิมอย่างเห็นได้ชัดจึงจะคุ้มค่าในการลงทุน ไม่ควรจ่ายเงินแพงเกินจริงเพียงเพราะมีคำว่า “ควอนตัม” แอบอ้าง
การซื้อเพื่อทดสอบเรียนรู้เป็นข้อยกเว้น: การจัดหาอุปกรณ์ต้นแบบ (Prototypes) เช่น ควอนตัมคอมพิวเตอร์ เซนเซอร์ หรือระบบ QKD เพื่อการเรียนรู้ ฝึกอบรมบุคลากร และทดสอบการเชื่อมต่อระบบ สามารถทำได้หากระบุเป้าหมายความต้องการชัดเจน
มาตรการคุ้มครองด้วยการรับรอง (Certification): รัฐควรใช้ระบบออกใบอนุญาตหรือใบรับรองจากหน่วยงานกำกับดูแลที่น่าเชื่อถือ เช่น ใบอนุญาตจากสำนักงานความมั่นคงไซเบอร์สำหรับระบบ QKD หรือการรับรองมาตรฐานจากสถาบันมาตรวิทยาแห่งชาติสำหรับเซนเซอร์ควอนตัม
๒. การสื่อสารวิทยาศาสตร์อย่างตรงไปตรงมาและการจัดการ Hype
บริหารความคาดหวังและลงโทษการเจตนาโกหก: การรับมือกับกระแสเกินจริงทำได้ด้วยการบริหารจัดการความคาดหวัง (Expectation Management) อย่างต่อเนื่อง พร้อมทั้งมีมาตรการลงโทษผู้ที่เจตนาโกหกหรือโฆษณาเกินจริงเพื่อแย่งชิงงบประมาณ
แยกแยะความล้มเหลวของการทดลองออกจากเจตนาหลอกลวง: ต้องไม่สับสนระหว่างผู้ที่เจตนาโกหก กับนักวิจัยที่พยายามทดสอบไอเดียนวัตกรรมใหม่แล้วเจอ "ทางตัน" (Dead-ends) เพราะทางตันคือเรื่องปกติของงานวิจัย และนักวิจัยที่ค้นพบทางตันไม่ควรถูกลงโทษ
สร้างชุมชนแห่งความเชื่อมั่นและการประเมินจากภายนอก: การประเมินเทคโนโลยี (TA) ใช้วิธีสัมภาษณ์ทั้งฝ่ายสนับสนุนและฝ่ายที่กังขา แล้วตัดข้ออ้างที่ไม่ยึดอยู่บนพื้นฐานความเป็นจริงออก (เช่น โรดแมปปั่นคิวบิตโตพันเท่าในสองปีโดยไร้แนวทางชัดเจน) เพื่อให้ได้ภาพอนาคตที่สมจริงที่สุด
๓. ความสมดุลระหว่างความมั่นคงและการใช้งานภาคพลเรือน (Securitization)
ประเมินเป็นรายกรณี (Case-by-Case): การจำกัดการเข้าถึงเทคโนโลยีเนื่องจากเหตุผลทางทหารควรทำเฉพาะเมื่อความเสี่ยงด้านความมั่นคงสูงกว่าประโยชน์ภาคพลเรือนอย่างชัดเจน (เช่น แผนที่ความโน้มถ่วงความละเอียดสูงที่อาจนำไปใช้นำทางโดรน)
การอ้างความมั่นคงแบบเหมาเข่งคือ Hype รูปแบบหนึ่ง: การเหมาว่าเทคโนโลยีควอนตัมทั้งหมดเป็น “สินทรัพย์ทางยุทธศาสตร์” ถือเป็นกระแสเกินจริงประเภทหนึ่ง เพราะอุปกรณ์ที่ใช้ในภารกิจการทหารจริงมีจำกัด การจำกัดการเข้าถึงเครื่องมือวิจัย (เช่น เครื่องวัดความโน้มถ่วงขนาดใหญ่ ๑.๕ ตันที่มีประโยชน์ต่อธรณีวิทยา) ด้วยข้ออ้างความมั่นคงจึงเป็นการปฏิกิริยาเกินจริง
๔. การเปิดพื้นที่ความร่วมมือกับภาคประชาชนและอาสาสมัคร
เปิดเผยข้อมูลและกระบวนการแบบ Open Access: สถาบัน ITAS/KIT เผยแพร่ผลงาน กระบวนการมีส่วนร่วม และการจำลองนโยบายผ่านช่องทางเปิด เช่น YouTube (@ta-institute) และหน้าเว็บโครงการ
ต้อนรับความร่วมมือระหว่างประเทศ: ยินดีเปิดรับกลุ่มอาสาสมัครภาคประชาชน (เช่น Q-Thai Forum) เข้ามาร่วมเรียนรู้ แลกเปลี่ยน และสร้างความร่วมมือเชิงนโยบายร่วมกัน
๕. การทลายการผูกขาดเชิงนโยบายและการสร้างพลังให้นักวิจัยรุ่นใหม่
มอบอำนาจการตัดสินใจ (Agency) แก่นักวิจัยรุ่นใหม่: สนับสนุนโมเดลทุนวิจัยที่ให้นักวิจัยรุ่นใหม่บริหารเส้นทางอาชีพและพัฒนาความคิดเชิงวิพากษ์ได้ด้วยตนเอง โดยไม่ต้องพึ่งพาการอนุมัติจาก “ผู้เชี่ยวชาญอาวุโส” เพื่อป้องกันการส่งต่อระบบอำนาจนิยมและเกียรติยศสถาบันไปสู่คนรุ่นถัดไป
ประยุกต์ใช้หลักการ RRI ๔ ประการ: การสร้างระบบนิเวศวิทยาศาสตร์ที่รับผิดชอบต่อสังคม (Responsible Research and Innovation) ต้องอาศัย การคาดการณ์ (Anticipation), การสะท้อนคิด (Reflexivity), การมีส่วนร่วมอย่างครอบคลุม (Inclusion), และการตอบสนองต่อการเปลี่ยนแปลง (Responsiveness) เพื่อลดปัญหาการผูกขาดนโยบายจากกลุ่มชนชั้นนำทางวิชาการในระยะยาว
Paving the Way for coming Quantum Era:
Sustainable Platform & Community Development
(Science & Technology, Social Sciences, Education, Humanities, Political Science & Law, Economics)
(Official Web)
เกริ่นนำโครงการ
วัตถุประสงค์
เพื่อสร้างแพลตฟอร์มความร่วมมือด้านเทคโนโลยีควอนตัมของประเทศไทย เชื่อมโยงภาควิชาการ ภาคอุตสาหกรรม และนโยบายภาครัฐ
เพื่อพัฒนาองค์ความรู้และเครื่องมือการเรียนรู้แบบเปิดด้านการสื่อสารควอนตัม (communications) การคำนวณควอนตัม (computing) และการตรวจวัดควอนตัม (sensing)
เพื่อส่งเสริมการสื่อสารวิทยาศาสตร์อย่างถูกต้องและน่าเชื่อถือ ลดความเหลื่อมล้ำทางเทคโนโลยีและข้อมูล
เพื่อเตรียมบุคลากรและสังคมไทยให้พร้อมเข้าสู่ยุคควอนตัมโลก พร้อมภุมิคุ้มกันวิทยาศาสตร์เทียม
เพื่อสร้างจดหมายเหตุควอนตัมไทยและเวทีแลกเปลี่ยนองค์ความรู้ระหว่างรุ่นของนักวิทยาศาสตร์ วิศวกร และผู้กำหนดนโยบาย
คำสำคัญ (keywords); วิทยาศาสตรศึกษา (science education) การสื่อสารวิทยาศาสตร์ (science communication) การจัดการความรู้ (knowledge management) การจัดนิทรรศการวิทยาศาสตร์ (sciecne fair) สารสนเทศ (ไอซีที) เชิงควอนตัม (quantum information & communications technology) การสร้างทรัพยากรและสื่ออนาคต (future resources) จดหมายเหตุควอนตัมโลกและประเทศไทย (World and Thai quantum milestones) การพัฒนาบุคลากรและสร้างเครือข่ายความร่วมมือ (human resource development & networking)
๓) ผู้รับผิดชอบโครงการ
ภาควิชาฟิสิกส์และวัสดุศาสตร์ คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ และ
IEEE Thailand Section Quantum IT group & IEEE Communications Society (Thailand Chapter)
ประธานกรรมการอำนวยการกิตติมศักดิ์:
คณบดี คณวิศวกรรมศาสตร์ สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหาร ลาดกระบัง (KMITL) และ
นายกสมาคม IEEE Thailand Section
ประธานโครงการ:
รศ.ดร.สุภาพ ชูพันธ์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ (สถาบันการศึกษา) และ
ดร.เกียรติศักดิ์ ศรีพิมานวัฒน์ (สมาคมวิชาชีพ)
คณะที่ปรึกษา:
ศ.ดร.ชิดชนก เหลือสินทรัพย์ - ราชบัณฑิต (วิทยาการคอมพิวเตอร์)
ศ.ดร.สุทัศน์ ยกส้าน - ราชบัณฑิต (ฟิสิกส์)
รศ.ดร.โกศล เพ็ชร์สุวรรณ์ - อดีตอธิการฯส.พระจอมเกล้าฯลาดกระบัง (ธรรมาภิบาลและการศึกษา)
รศ.บุญรักษา สุนทรธรรม - อดีต ผอ.ส.วิจัยดาราศาสตร์แห่งชาติ ฯ (บริหารงานวิจัย)
ศ.นพ.วิจารณ์ พานิช - นายกสภา มทส. (การจัดการความรู้ - KM)
พันธมิตรต่างประเทศ:
Fundacja (โปแลนด์), Senetas (ออสเตรเลีย), SPINQ (จีน), TCQC-CACR (จีน), Qasky (จีน)
๔. ผลกระทบ (impact)
ภาคสังคมประชาชนทั่วไป เข้าถึงองค์ความรู้และทรัพยกรสื่อสร้างทักษะไอซีทีควอนตัม เกิดความเข้าใจและมีภูมิคุ้มกันควอนตัมแปลกปลอมเบื้องต้น ด้วยผลจากการร่วมสื่อสารวิทยาศาสตร์พื้นฐานที่เหมาะสม
ภาคการศึกษาและการวิจัย เกิดการรวมกลุ่มใช้ผลผลิตต่อยอดสู่ด้านอื่น ๆ ได้ เช่น โครงการพัฒนาบุคลากร งานวิจัยและพัฒนาที่เหมาะสมกับประเทศไทย จากการร่วมกันสื่อสารวิชาการสาธารณะที่ถ้วนทั่วครบทุกด้าน
ภาคอุตสาหกรรมหรือธุรกิจ ได้รับการส่งเสริมให้สามารถติดตาม เข้าถึง และปรับตัวกับเทคโนโลยีใหม่นี้ได้รวดเร็วพร้อมกับลดความเสี่ยงด้วยข้อมูลของโครงการที่ครอบคลุมและอ้างอิงตรวจสอบได้
ภาครัฐโดยผู้กำหนดนโยบาย ทั้งด้านโทรคมนาคม สารสนเทศ วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีและที่เกี่ยวข้อง ตระหนักถึงศักยภาพและผลกระทบของเทคโนโลยี พร้อมร่วมสื่อสารนโยบายวิทยาศาสตร์ที่เป็นกลางรู้และเท่าทัน
กสทช. สามารถนำผลลัพธ์จากโครงการนี้ไปใช้เพื่อร่วมกำหนดแนวทางสนับสนุนส่งเสริมและตรวจสอบกิจกรรมของทุกภาคส่วนที่เกี่ยวข้องกับไอซีทีควอนตัมเทคโนโลยีแขนงใหม่ของประเทศได้
“SIAM–Quantum Nexus 2026” คือจุดเริ่มต้นของการสร้างสังคมแห่งการเรียนรู้และนวัตกรรมควอนตัมของประเทศไทยอย่างยั่งยืน ผ่านความร่วมมือของภาควิชาการ อุตสาหกรรม และนโยบายสาธารณะ เพื่อให้ประเทศไทยมีบทบาทสำคัญในยุคเศรษฐกิจควอนตัมโลก โดยใช้การเรียนรู้ วิทยาศาสตร์ และการสื่อสารที่เท่าทันเป็นเครื่องมือสำคัญในการพัฒนาอนาคตของชาติ
Partners:
สํานักงานคณะกรรมการกระจายเสียง กิจการโทรทัศน์ และกิจการโทรคมนาคมแห่งชาติ
หมายเหตุ:
ร่วมเสนอแนะ สนับสนุน ประสานกิจกรรมได้ที่ contact email: thailand_chapter@comsoc.org
Alliance:
Disclaimer:
SIAM-Quantum Nexus 2026
- a public serving project by volunteers
no conflict of interest & none of personal agenda involved
๐
since IYL2015 through
Welcome volunteers !
๐
ความคิดเห็น